SEVMEK
Sevmek sen nasıl bir hastalıksın nasıl beni ve ben gibilerini bu hale soktun. Hani sağlam duruşluyduk yıkılmazdık ama sen yıktın.
Yalan konuşmayan dillere yalan konuşturdun, sen ne yaptın be sevmek. Anlaşılmaz olanı sen daha da karmaşık hale getirdin. Buda yetmedi her şeyimi ansızın elimden aldın, sen ne yaptın be sevmek. Hani söylerdim en güzel ve yalansız sözleri şimdi nasıl söyledim diye çok düşünüyorum. Bazen aynanın karşısına geçip söylemek istiyorum ama utanıyorum. İşte sen öyle bir şeysin ki insanın utanacağı, onurunun kırılacağı şeyleri söyletirsin.
Elimde bir imkan olsa da seni yene bilsem ama olmuyor işte. Akşam olanda, karanlık çökende içimde yine sen canlanıyorsun.
Bilmiyorum niçin böyle, unutmanın neden zor olduğunu hep sordum ama yanıtı gelmedi. Bir gün gelir belki ama ben olmam herhalde. Hep pencereden dışarı bakıyor düşünüyorum ne olacak halimiz diye, sonunun belli olduğunu bile bile. Sen sevilesi ve bırakılmasının en zor olduğu sevgili sonumuz böylemi olmalıydı. Olan oldu lafını söyleyip başka aşklara kapımı açmalıydık. Ağladığında akan gözyaşlarını içesim gelirdi sevgimden. Gel gör artık sevmek denen bu haller beni ne hallere soktu. Merak edilen o kadar şey varken ben nede çok şey merak etmişim diye düşünürken sana vurulmuş sevmiştim.
Şimdi o günler gelse de tekrar seni seviyorum desem ve haykırsam. Çıkıp dağın tepesine sitem etsem ve ağlasam sonrada gözyaşlarımı silerek aşağı insem.
Artık sözler kendime veriyorum sevmeyeceğim diye ama hayat denen tılsımda neler göreceğimiz hep sır olarak kalacak.
Sevmek adına bir mabet yaptırdın gönüllerde ve sen bir cümle olarak söylendiğin anda kalplerde eski yaraları canlandırdın.
İşte sen öyle bir hastalıksın ki ilacı sevgilinin bir güzel sözü ve elini tutmasıdır. Belki istediklerimiz ve istediklerim olmayacak ama sen hayatta bana çok şey öğrettin.
Manasız gelen parçaların sende manalı hale geldiği günler yaşanmaya değerdi. Ve seni gördüğümde heyecandan duracak gibi olan kalbimin utangaçlığı. Senle konuşurken saçmalamalar. Eğittin sen bizi hayata karşı sen olmasaydın duygusal boyutumuz beklide olgunlaşmayacak ve çocuk gibi kalacaktı.
Sevmek adı söylenmesi sende anlamlı olan kelime. Ve utanmadan yine söylüyorum seni seviyorum her şeyinle ey insanların içinde anlamlı gelen güzel.
İşte sevmek ne hallere soktun yine…
Harita Mühendisi
Alpay KORKMAZ
çok hoş bir yazı .. yüreğinize sağlık..
Kardeşim gönül bağlarından kopan bir selzenişte bulunmuşsun. Evet sevmek yürek ister ama sevdin mi böle aşıklar gibi şakırsın işte ben hiç sevemedim çünkü bunu hak edecek kimseyi bulamadım. İnşallah sen bulursun buna layık bir insansın tebrik ediyorum yazın çok manidar ellerine sağlık.
Sevmek kendi iradeni sevgilinin iradesinde yok etmektir. O olmaktır yani herÅŸeyinle. Onun mutluluÄŸuyla mutlu olmak, üzüntüsüyle hüzünlenmek, Onu mutlu etmek için kendinden vazgeçmek. O olursun kısacası…Onun gözleriyle bakarsın hayata, artık senden birÅŸey istemesine gerek yoktur, sen istemeden bilrisin. Senin kalbin onun kalbi olmuÅŸtur nasıl olsa…Onun için canından geçmeye bile hazırsındır. Fuzuli gibi “Canımı canan eÄŸer isterse minnet canıma.
Can nedir ki kurban etmeyem cananıma” dersin. Ama aldığın cevap “Yoluna canım revan etsem gerek cana dedim
Yüzüme bin hışm ile baktı dedi canın mı var. “dır
Bu hiç ummadığın bir cevaptır. SevdiÄŸinin vicdanlı olmasını beklersin. Onun da seni, senin onu sevdiÄŸin gibi sevmesini beklersin. Ama bunu bile beklememen gerektiÄŸini anlarsın .Çünkü sen zaten o sundur ve o zaten kendisini sevmektedir. Zaman geçtikçe acın büyür…Bu kadar vicdansız birini sevemeyeceÄŸini düşünürsün ve sitemlerini korkmadan yollarsın vefasız yarin yüreÄŸine”Ben umardım ki sen yâr-i vefadar olasın
Ne bileydim ki seni böyle cefakâr olasın” Birgün sen de anlarsın böyle bir aÅŸka sadece Mükemmel Olan’ın layık olduÄŸunu. Çünkü sen mükemmele aşıksındır…Ve aşık olduÄŸun kiÅŸi mükemmel deÄŸildir. Her fani gibi onun da zaafları vardır. Ve o gün gelir, Mecnun’un Leyla’yı tanımadığı gibi tanımazsın sen de onu, gerçek sevgiye ulaÅŸmışsındır.”Dil beyt-i Hüdadır anı pak eyle sivadan
Kasrına nüzul eyleye Rahman gecelerde” dersin ve kalbini Gerçek Hak Eden’e verirsin.SevdiÄŸin seni kaybetmiÅŸtir artık, çok acı çekmektedir…Çünkü o kendini sevmektedir, yani kendini kaybetmiÅŸtir.Bunun ne kadar acı verdiÄŸini tahmin edersiniz…Ama elinden birÅŸey gelmemektedir.Acırsın ona.Sonra, belki de onun için hayırlı olan budur der ve rahatlarsın…