Paganini ve Tek Tel (Azmin ve Karanlığın Zaferi)

      1828 yılının serin bir güz akÅŸamında konser salonunu dolduran dinleyiciler hem keman çalmadaki ustalığıyla hem de besteciliÄŸiyle ün salmış Niccolo Paganini‘nin sahne almasını bekliyordu. Nihayet Paganini alkışlar arasında göründü ve Londra Senfoni Orkestrası eÅŸliÄŸinde konserine baÅŸladı.

      Dinleyiclerin nefeslerini tutarak dinledikleri konserde Paganini tam en zor bestelerinden birisini çalıyordu ki kemanın bir teli koptu. ön sıradakiler onun alnında biriken terleri görüyordu. Paganini önce kaÅŸlarını hafifçe çattığı ama hiçbir ÅŸey olmamış gibi çalmaya devam etti. Ama aradan birkaç dakika geçmemiÅŸti ki kemanın bir teli daha koptu. Paganini konseri yine kesmedi ve çalmaya devam etti ama üçüncü telin kopması da gecikmedi.

      Dinleyiciler onun kemanından havaya uzanan ve sallanan 3 teli seyrediyorlardı. Artık hem orkestra ÅŸefi hem de dinleyiciler konserin sona ereceÄŸini en azından ara verileceÄŸini düşünüyorlardı. Ama Paganini aynı fikirde deÄŸildi. Tek telle muheteÅŸem bir müzik ziyafeti sunuyordu dinleyicilerine. Sonunda çaldığı parça bittiÄŸinde dinleyiciler onu ayakta alkışlıyor, tezahüratta bulunuyorlardı.

      Alkışlar ve tezahürat dakikalarca sürdü. Paganini dinleyicilere teÅŸekkür edip oturmalarını istedi. Dinleyiciler niçin oturmaları gerektiÄŸini kavrayamamıştı. Öyle ya, konserin devam etmesi artık mümkün deÄŸildi.

      Paganini, elindeki kemanı havaya kaldırdı. Orkestra ÅŸefine bir sonraki parçaya baÅŸlama iÅŸaretini verdikten sonra o tek telle muhteÅŸem bir müzik ziyafeti sundu. Dinleyiciler bütün aksiliklere raÄŸmen azmin ve kararlılığın zaferini alkışladılar.