Gene sükunetini giyinmişti gecenin karanlığı..her zamankinden farklı olarak ruhum üşüyordu hiç sebepsiz...gidişinin yasını tutuyordu ellerime dokunan yalnızlık..belki de yokluğunu anlatan ilk sancımdı gözlerimden boşalanlar..boş odamda herşeyi geri sararken biçimsiz olanlara ilişiyordu gözlerim...