Biz insanlar hiçbir yerden acı almadan, pamuklara sarılı yaşamak isteriz. Bunun için elimizden gelen bütün çabayı harcarız. Acı kelimesi duyduğumuzda tüylerimizi diken diken olur yaşadığımız veya yaşayacağımız acıları düşünerek kendimizi harap ederiz. Oysaki bilmeyiz, dünyadaki her şey bizim içindir. Doğruda, yanlışta, acıda, tatlıda hepsi koca bir merdivenin

Biz insanlar bitmez tükenmez bir kavganın içinde kuruyan yapraklar gibi rüzgar bizi nereye savurursa oraya gidiyoruz. Her gittiğimiz yerde bir savaşın içine düşüyoruz. Her gün yeni kargaşalarla boğuşuyoruz. Bazen aklımızda neden, niçin gibi barındırmadan şuursuz bir şekilde, bazen de ya geçmişte yaptığımız hataların keşkeleriyle ya da geleceğin muallaktaki sorularıyla güzel zamanımızı düşüncelere boğuyoruz ve an ellerimizin arasından kayıp gidiyor.