19 Mayıs 2010. geçirdiğim 19 mayısları düşünüyorum. Geçirdiğim coşkulu anları, kutladığımız günleri, sevinç ve sevgi dolu dakikaları…

Daha önceden sitemize 1500 ve 1750. yorum yapan arkadaşlarımıza hediye kitap vermiştik. Ve bu şekilde okudukça bizi hatırlamasını amaçlamıştık.

Geride kalmış bir gün daha, uğurluyordum güneşi, ve oturup beklemeye başladım gökyüzünün yeni hakimleri olan yıldızları ve ayı. Gökyüzünü kıskanıyordum, yıllar yılı birbirine aşık olan yıldızları, sonsuza dek birlikte olacak sevgilerini, ve birbirlerine gülümsercesine göz kırpışlarını seyrediyordum.

Hayatımıza geri dönüp baktığımızda önce annemiz ve babamız, daha sonra ailenin diğer bireyleri ila tanıştığımız, günlerimizi geçirdiğimizi görürü. Bu süreçte bilinçli veya bilinçsiz çok şeyler öğreniriz. Okul hayatımızın başlaması ile öğrenme bilinçi, planlı usta ellerin elinde şekil almaya başladığını yaşarız.

Ben, sana cennet yurdumuzun, bir zamanlar Yunan işgalinden kurtardığın, üzerinde özgür yaşamamızı sağladığın Kütahya ili Gediz ilçesinden yazıyorum. Seni hiç görmedim, seninle konuşamadım. Seninle aynı havayı teneffüs edemedim. Seni, Türk Milletinin kalbinin attığı Anıtkabir’de ziyaret ederek, Yeşil ilçemizin cennet bahçelerinden dal dal, boy boy; alı yeşiline karışmış çiçeklerden bir demet sunmak isterdim.

Cumartesi günü; bir telefonla başlamıştı, Adem Kurtipek’ ti karşımdaki. Daha önce planladığımız üzere, Kastamonu’ya bu hafta sonu gelip gelemeyeceğimi soruyordu bana. Hemen çantamı hazırlayıp, terminalin yolunu tuttum. Her şey adeta planlanmış gibiydi. 10 dakika sonra kalkıyordu otobüs